Verleden, heden en de toekomst. Drie woorden waarbij je niet echt stilstaat, maar die toch weer een belangrijke rol spelen in je leven. Deze woorden vertellen veel over je leven. Een, het verleden, over wat je al hebt gedaan. Een, het heden, over de belevenissen die je nu maakt. En de laatste, de toekomst, over alles wat er nog in kan gebeuren.

In vergelijking met het verleden valt het heden altijd tegen. Wij maken ‘vroeger’ mooier om met onszelf te kunnen leven. Steeds maar nieuwe herinneringen blijven maken, om zo de toekomst een beetje uit te stellen. En dat is waar het begint. Je toekomst begint op het punt in je leven waar je vooral herinneringen ophaalt, om vervolgens nieuwe te maken. Door je open te stellen om de fouten te zien uit het verleden, kun je je openstellen voor de toekomst en de nabije belevenissen.

Maar nu vraag ik me af: wanneer begon mijn toekomst? Of moet die – zoals het woord eigenlijk bedoeld is – nog gewoon beginnen? Ik weet dat ik geen moeite heb om details uit mijn verleden terug te halen naar het heden. Omdat mijn emoties van toen heel vrolijk waren. Er zijn natuurlijk een paar minder leuke herinneringen .Maar dat is eigenlijk toch wel weer de essentie van herinneringen en toch weer een stap naar de toekomst.

Maar door al dat gedonder over de toekomst en het verleden, en hoe die twee elkaar ‘linken’, wordt het heden zwaar ondergesneeuwd. Voor mij is het heden een vaag moment. Maar zoals we het nu bekijken, is het zowel het einde van het verleden, als het begin van de toekomst. En wat nog mooier is, alleen vanuit het heden kun je terugkijken of vooruitkijken.

Je kunt dus altijd blijven hangen in het verleden, denkend over hoeveel dingen je fout hebt gedaan of eens een blik werpen in de toekomst, je heden veranderen en daarmee ook jezelf. Niet alleen zal dit veel om je heen veranderen; wanneer je dan terugkijkt naar het verleden, zal het een stuk vrolijker zijn, aangezien je weet wat je hebt bereikt, met alleen maar een positieve instelling naar de toekomst toe!