Mijn familie is al twee generaties lang ‘gebroken’. Dat wil zeggen, mijn grootouders en al hun kinderen zijn minstens één keer gescheiden.

Onder die kinderen vallen mijn ouders. Eén jaar na mijn geboorte liepen de spanningen te hoog op en verliet mijn moeder mijn vader op een middag dat hij aan het werk was. Ik geloof nog steeds dat ze daarmee de juiste keus heeft gemaakt, want als ik naar het verleden kijk, zie ik dat dingen ons een stuk slechter af hadden kunnen gaan als het gezin bij elkaar was gebleven. Als ik naar de oude vakantiefoto’s van mijn vader kijk – toen hij iets ouder dan ik was en zijn ouders nog getrouwd waren – is de spanning tussen de Koemars te voelen door het fotopapier heen.

Niet dat ik naar het verleden hoef te kijken om ongelukkige gezinnetjes te zien. Ik hoef het zelfs niet bij mijn eigen bloedlijn te houden.

Als ik aan het werk ben in de KFC – ik ben cassière, maar maak ook tafels schoon – hoor ik vaak genoeg mensen ruzien. Dagjesmensen, vaak van Hollandse afkomst, die gekomen zijn om één of andere voetbalwedstrijd bij te wonen. Soms is bepalen wat ze willen eten al genoeg om een hevige discussie te ontketenen, maar ook tijdens de maaltijd wordt er vaak heel wat afgesnauwd.

‘’Jij zit ook echt alléen maar  op je telefoon!’’ hoor je zo’n vader dan tegen zijn dochter grauwen. ‘’Heb je je fantastische, liefhebbende ouders soms niks te melden?’’

Nee, waarschijnlijk niet, en ondanks die arrogante, verwende koppen die die meisjes hebben, kan ik het ze niet kwalijk nemen. Natuurlijk is het ongezellig als je tienerdochter niet tegen je praat, maar zeg nou zelf. Die ontevredenheid en stress die van die ouders afstraalt, zal ook weinig positiefs aan een gelukkig gezinsleven bijdragen.

Onder de buurtbewoners zelf zie ik veel minder van dit soort taferelen, maar dit kan ook komen omdat de meeste ´gezinnen´ die uit de omgeving zelf komen alleenstaande moeders zijn. Ze zijn streng voor hun kinderen en lijken altijd haast te hebben, en hoewel ik niet denk dat ontbreken van een vader een groot probleem is voor de kinderen zelf, kan ik me niet anders voorstellen dan dat die moeders vóór het eind van de dag al uitgeput zijn. Mijn moeder had het vrij makkelijk met mij omdat ik rustig was, maar sommige van die kleintjes die die vrouwen bij zich hebben… Tjeetje.

Zelf wil ik geen ongelukkig gezin, evenmin wil ik een alleenstaande moeder worden, en ik heb er vertrouwen in dat mijn generatie het beter zal doen. Velen zeggen dat kinderen uit eenoudergezinnen later zelf ook zullen scheiden, maar ik geloof dat die ketting in de toekomst gebroken zal worden. Wij hebben de fouten gezien die onze ouders hebben gemaakt en realiseren ons dat we het niet alleen veel makkelijker kunnen maken voor onze kinderen, maar ook voor onszelf als we gewoon bij onze partner blijven en minder grote problemen maken van de kleine dingetjes.