Scholengemeenschap Reigersbos Amsterdam

Clark Accord was een schrijver die het stof van het verleden afblies. Hij nam de mouw van zijn trui en wreef het verleden op, poetste het net zo lang tot het een nieuwe glans had. In zijn boeken, zoals het beroemde De koningin van Paramaribo maar ook in Plantage d’Amour, komt het verleden voor de lezer even heel dichtbij. Zo dichtbij, dat het lijkt alsof je je hand maar hoeft uit te steken om het aan te raken. Zo dichtbij, dat je je ogen sluit en de geschiedenis aan je voorbij trekt, als een film, of, als de wereld zoals je hem ziet wanneer je naar buiten door het raam kijkt.

Die verbeelding en dat plezier van het schrijven, is precies wat Clark Accord aan de jeugd wilde doorgeven. Met de Column Award worden de leukste jonge schrijvers, de grootste beloftes en de meest bijzondere stemmen in het zonnetje gezet. Ik heb de columns stuk voor stuk met veel plezier gelezen. Het doet me goed om te weten dat deze jongvolwassenen niet bang zijn om grote thema’s uit de weg te gaan. Ik las prille filosofische mijmeringen, zoals bij Karuna, die  schrijft over het heden, dat ‘zowel het einde van het verleden is, als het begin van de toekomst’, en Timothy die religieuze twijfel beschrijft en een halleluja bezegelt met handen die de lucht in steken, en dat en passant beschrijft als dat ‘het leek alsof ik mijn armen uitstrekte en de wolken aanraakte’. Deze jonge schrijvers zijn niet bang om aan te zetten tot overpeinzing, zelfs tot het punt dat, zoals Nashon het schrijft; ‘dat je meer moet denken dan je ooit gedacht had’.

Gelukkig blijven de dagelijkse onderwerpen die het leven van de tiener domineren, niet uit. Er wordt nagedacht over voetbal, over televisie (met name over de onschatbare waarde daarvan), over computerspelletjes en smartphones, over de puberteit en over verliefdheid. Ik ben door de columns heen gevlogen, en zag de kinderen, de toekomst, met evenveel glans als Clark Accord het verleden wist te geven.

Deze bundel van columns is een korte bloemlezing van wat onze tieners nu bezig houdt. Het is ruw talent, zwart op wit. Ik hoop dat de kinderen allemaal zullen blijven schrijven, in dit heden dat gevormd is door hun verleden. Opdat wij, de oude garde, hun namen ooit weer tegen mogen komen in de boekenkasten van de toekomst.

Karin Amatmoekrim
Schrijver en bestuurslid van de Clark Accord Foundation